Το 2011 κάποιοι άνθρωποι πήραν την απόφαση να συσπειρωθούν γύρω από το σύλλογο με σκοπό την αναγέννησή του. Η Αθλοκίνηση μέχρι τότε στηριζόταν σε δύο τρεις πολύ καλούς αθλητές χωρίς να έχει έναν κορμό διάδοχης κατάστασης. Τα περισσότερα αγόρια της τρυφερής ηλικίας των 6-12 δοκίμαζαν την τύχη τους στο λαοφιλές ποδόσφαιρο, απ’ όπου και αποχωρούσαν σχετικά σύντομα λόγω της υπερκάλυψης των αναγκών του φτωχού ελληνικού χώρου, ενώ τα κορίτσια της πόλης μας παρατούσαν απ’ το δημοτικό κιόλας την ενασχόλησή τους με τον αθλητισμό με ανεπανόρθωτα, φυσικά, κοινωνικά αποτελέσματα. Παρατηρώντας τη λειτουργεία συλλόγων πρότυπων του εξωτερικού (κυρίως της Γερμανίας), το πρώτο πράγμα που αντιληφθήκαμε ήταν η παντελής έλλειψη, στο νησί μας, ενασχόλησης με το στίβο στην ηλικία της μεγαλύτερης, όσον αφορά την κίνηση, μαθησιακής ικανότητας ενός παιδιού (6-12). Και αυτό οφειλόταν κυρίως στην απουσία κατάλληλα εκπαιδευμένου παιδαγωγικού, και λιγότερο προπονητικού, προσωπικού. Ο δεύτερος, κατά τη γνώμη μας, παράγοντας που αποθάρρυνε καιρό τώρα τους γονείς να φέρουν τα παιδιά στο στάδιο, ήταν τα κρούσματα ντόπινγκ που χτύπησαν κατά καιρούς τον λεσβιακό κλασικό αθλητισμό (Κεντέρης, Ρέγας και πρόσφατα η Κεραμιδά) και γέμισαν με καχυποψία τον κόσμο, αδίκως όμως, αφού σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν εμπλεκόταν όνομα Μυτιληνιού προπονητή. Με τις δύο αυτές πληγές ανοιχτές, οι ακαδημίες της Αθλοκίνησης, που ξεκίνησαν με δειλά βήματα το 2011, έβαλαν ως πρωταρχικό τους στόχο την επούλωση των τραυμάτων δουλεύοντας πάνω σε έναν βασικό άξονα: Την ανθροπωκεντρική προσέγγιση των παιδιών διδάσκοντας τη βασική αρχή: ο άνθρωπος μέσω του αθλητισμού μαθαίνει να υπερβαίνει τα όρια του και κάθε φορά να θέτει καινούρια προς υπέρβαση. Μαθαίνει ότι ελάχιστη αξία έχει το δικό του όριο σε σχέση με το όριο του διπλανού του (η ζωή δεν πρέπει να τοποθετεί ανταγωνιστικές προοπτικές στα μυαλά των παιδιών), αλλά μέγιστη αξία έχει το δικό του όριο σε σχέση με την προσπάθεια που θα κάνει να το ξεπεράσει, καθώς αυτή η διαδικασία θα του χαρίσει εμπειρίες ζωής, που θα του φανούν πολύτιμες εκτός αθλητισμού, θα τον κάνουν δυνατό, να πιστεύει στον εαυτό του, να βρίσκει την τόλμη να αλλάζει τον κόσμο του ανακαλύπτοντας κάθε φορά νέα όρια προς υπέρβαση. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο προσπαθήσαμε να μαζέψουμε στο στάδιο όσο περισσότερα παιδιά γινόταν, θυσιάζοντας κάποιες φορές συνειδητά την ποιότητα της προπόνησης*, και κατ’ επέκταση την επίδοση, στον βωμό της ποσότητας, δηλαδή τον αριθμό των παιδιών και κατ’ επέκταση την επιρροή όσο περισσότερων ανθρώπων γίνεται με τη φιλοσοφία μας, μετατρέποντας έτσι την κλασική αθλητική ακαδημία σε ακαδημία ζωής. [*το 2011 οι ακαδημίες απασχολούσαν έναν προπονητή. Σήμερα, αποφασισμένοι να εξαλείψουμε εντελώς το φαινόμενο της μειωμένης προπονητικής ποιότητας, οι ακαδημίες απασχολούν τρεις προπονητές με πολυετή πείρα και εκπαίδευση] 

1α SUPER GAMES

Τον Οκτώβρη, στο πλαίσιο των κυκλικών αγώνων της ακαδημίας μας (φθινοπωρινοί αγώνες που επαναλαμβάνονται και την άνοιξη με απώτερο σκοπό να παρακολουθούν οι προπονητές την αγωνιστική εξέλιξη των παιδιών), πραγματοποιήθηκαν στο δημοτικό στάδιο της Μυτιλήνης τα 1 α SUPER GAMES της σεζόν 2014 – 2015. Παρά τον βροχερό καιρό, που λειτούργησε ανασταλτικά για κάποια παιδιά έτσι ώστε να συμμετέχουν, ο αριθμός των μικρών αθλητών και αθλητριών του συλλόγου που πήραν μέρος στους αγώνες ξεπέρασε τους εκατό. Στα αγωνίσματα των 50μ. και του μήκους έγινε πραγματική κατάθεση ψυχής (ακόμα και υπό βροχόπτωση) κι αυτό που τις περισσότερες φορές λείπει από μας τους μεγάλους, το πάθος, ξεχείλιζε από κάθε ενέργεια, από κάθε κίνηση, από κάθε πρόσωπο. Εσκεμένα δεν δόθηκαν λεπτομερή αποτελέσματα και κατατάξεις από τους προπονητές και κριτές των αγώνων, με σκοπό η ανάμνηση που θα έμενε στα παιδιά να ήταν μονάχα η χαρά της συμμετοχής και της προσπάθειας και όχι μια ενδεχόμενη απογοήτευση που θα έφερνε ένα ατυχές αποτέλεσμα. Αφού τελικά οι αγώνες διακόπηκαν λόγω της δυνατής νεροποντής δόθηκε το επόμενο ραντεβού για την άνοιξη και τα 2α SUPER GAMES.